#14 Rockin’ Rockbottom
Crying Duckface

#14 Rockin’ Rockbottom

Wat een topjaar, alles ging soepel. Nieuwe functie, nieuw huis, nieuwe relatie en zelfs weer aan school begonnen. Mijn beste vriend ging trouwen in Amerika, ik kreeg hier een daar weer schrijfopdrachten, een hondje op komst en gezond. Ik leek op een fijne wolk te zitten. Vooruit en omhoog.Wel een klein tegenslagje, mijn huis uit worden gezet en binnen een maand een nieuwe woning vinden maar hey, Tessa Wowor regelt shit, dus dat kan tussendoor.Even naar Duitsland voor werk, even naar Spanje voor werk lukt ook gewoon. Vijf vluchten per week. Reizen voor werk dat is toch wat je vanaf het begin al wilde? I love it!

Maar tijdens mijn vakantie naar Amerika begon de onophoudelijke hoofdpijn, dacht ik dat het begon tenminste. ‘’Lieverd je neemt al weken elke dag pijnstillers, is dat wel goed?’’ zei mijn vriend. Blijkbaar had ik al een langere tijd last van de hoofdpijn. Ik had tijd om 2 weken te relaxen dan zal het vast wegebben. Toen hoorde ik dat één van mijn beste vrienden kanker had dus de chill-modus was ver te zoeken en het piekeren ging verder. De hoofdpijn bleef aanhouden, mijn menstruatie was zoek maar ‘dat komt vast door de jetlag’ maakte ik mezelf wijs. We hebben nog een heel huis te renoveren en ik wil de komende periode op werk rocken met die nieuwe projecten. Ik had geen tijd om me zo te voelen, ik moest rocken. Rocken deed ik zeker, Rock Bottom.

In het vliegtuig naar Barcelona op een maandag ochtend zat er een attente man naast mij, hij maakte ruimte voor mijn koffer en bood me een snoepje aan voor het opstijgen. Tijdens de vlucht begon ik in slaap te dommelen, met mijn ogen halfopen zag ik dat de stewardess aanstalten maakte om mij wakker te maken en mij koffie of thee aan te bieden. De man naast mij blokkeerde haar arm en zei ‘’laat haar maar slapen, ze ziet eruit alsof ze het nodig heeft’’ Tessa met ‘Adrem’ als haar tweede naam zou in eerste instantie hebben gezegd. ‘’nou bedankt heh, jij mag er ook best wezen.’’ Maar dat was niet mijn reactie.

Op dat moment voelde ik me opeens zo intens kwetsbaar het voelde alsof mijn hele lichaam ineenkromp, tranen kropen vanuit mijn tenen omhoog en ik kon ze niet stoppen. Mijn lichaam begon tranen uit mijn ogen te persen en ik kon het niet stoppen, de tranen bleven lopen. Het was alsof de meneer naast mij, mij eindelijk goedkeuring gaf om moe te zijn, om even te pauzeren. Ik weet nog dat ik dacht ‘’Ja inderdaad, ik wil slapen, ik wil heel lang slapen’’. Met de tranen over mijn wangen stuurde ik vanuit de taxi een selfie naar mijn beste vriendin. ‘’Hoe moet ik hier precies mee ophouden vroeg ik haar’’. Ik ging kapot maar ik wist er nog de lol van in te zien. Ik weet niet meer hoe ik precies in mijn hotelkamer terecht ben gekomen maar eenmaal daar sloeg dit onbestemde gevoel om in angst.

Ik zie mezelf als een optimistisch en vrolijk persoon. Wie was deze vrouw die in mijn lichaam was gekropen en me pijn en angst gaf. Ik moest overgeven, kreeg paniekaanvallen en ik voelde hoe pijn mijn lichaam deed, eigenlijk deed mijn lichaam al een hele lange periode pijn. Ik wilde naar huis. Eenmaal thuis kon ik wel uitademen, toch? Nee, eenmaal thuis veranderde in een koffergooiend monster. Deze periode overleed ook mijn lieve oma. Het huis was echt te klein. Een boze vrouw? Een verdrietige vrouw? Gefrustreerde vrouw? Nope, gewoon een overspannen Tessa. Die ken ik niet dacht ik, die wil ik niet, hou maar. Die Tessa moet z.s.m weg.

‘’Niet zeuren, doorgaan. Je bent niet moe, doorgaan. Je stelt je aan, doorgaan. Jij kan dit toch, doorgaan’’ is wat ik heel goed tegen mezelf kan zeggen. Maar op dit moment moet ik al huilen van frustratie als ik iemand zie met twee verschillende sokken, of om een slecht gespiegelde supermarkt stellage eigenlijk geeft dat pas aan hoe ongeordend ik me van binnen voel. Ik moet dealen met die Tessa die zich nu aan mij voorstelt. Ik kan nu nog niet precies vertellen hoe, want elke keer als iemand zegt ‘’Je moet je rust pakken’’ dan denk ik. Ja maar hoe dan? Momenteel loop ik bij een Psychosomatische Fysiotherapeut die me op een monitor kon laten zien hoe constant mijn spanning is. Ook al denk ik zelf rustig te zijn. Ik heb zwart op wit dat ik me niet aanstel. Toch is er toch dat stemmetje die ik probeer stil te krijgen. Ik pak mn rust zoveel mogelijk. Heb ik een burn out? Ik wil er niet persee een naam aan geven maar hopelijk kan ik over een paar maanden zeggen. ‘’Wow, die burn out heb ik gerocked’’

This Post Has One Comment

  1. Lieve Tess jij gaat dit zeker rocken! Je bent een top wijf! Niet zomaar een collega of medewerker maar een chick naar mijn hart <3 waarvan ik ben gaan houden! Hang in there sweety!

Leave a Reply

Close Menu