#17 David met het Dansershart
Tessa Wowor

#17 David met het Dansershart

Er was eens een jongeman van 25 lentes jong, hij was werkzaam bij de Nederlandse marechaussee en bewaakte zo onze nationale veiligheid. Hoe hard hij zijn best ook deed, hij viel een beetje buiten de boot. Ook al waren zijn schouders net zo breed, zijn ogen net zo bruin en zijn haren net zo wild. Zijn korpknapen hadden toch een raar onderbuikgevoel bij deze jongeman genaamd, David. David had namelijk een verborgen talent waar alleen hij en zijn moeder van wisten. In zijn hart was hij een danser, het dansers bloed stroomde door zijn aderen. Zijn kompanen moesten eens weten. Wanneer niemand keek kon David het niet laten om zijn geweer als paraplu te gebruiken, met zijn motor een pas de deux te doen, een kleine tombe pas de bourree door de mars te gooien en met een grande batte ment uit bed te stappen. De blije energie van David werd steeds meer en meer door zijn broeders ondergewaardeerd en David transformeerde in een sombere jongeman. Hij bewaakte de grenzen met zijn brede schouders op zijn brede motor alleen zat lieve david steeds minder rechtop. Wat was er toch gebeurd met deze veel belovende Billy Elliot?

 

Wanneer zijn dienst erop zat keerde hij steeds vaker alleen terug naar zijn kamertje in Utrecht. Zo nu en dan met een schone dame, maar nog voelde hij een constante leegte. Hij nam ontslag, zijn sombere dansers hart zou ergens anders wel een thuis vinden. Hij slenterde door de straten van de Nederlandse steden, langs de theaters en concertgebouwen dromend dat hij daar ooit een dansje zou mogen doen. Al was het maar één grand jete dat zou hem al een gelukkig mens maken. Tot hij langs het sieraad in Amsterdam West struinde, ‘Musical theaterschool’ zag hij op de deur staan en binnen zag hij blije jongens en meiden voor een spiegel dansles krijgen. Alhoewel dansles, in ieder geval waren ze met vormen in het lichaam die David nooit had gezien in lijnen door de ruimte aan het bewegen. Ze waren allemaal een stuk jonger dan hij maar het enthousiasme kroop terug in zijn aderen en midden in Amsterdam west begon David op straat spontaan een aria te performen met de nodige dansmoves. Hij kon nog zingen ook! Hij belde zijn moeder op en vertelde dat hij langs een Musical theaterschool was gelopen, of muziektheater, of was het muzikaal theater? Hij wist het niet meer zo goed, maar waar het om ging is dat hij mensen zag dansen en hij vertelde haar dat hij zou auditeren.

 

Een paar maanden later was zijn droom werkelijkheid geworden, hij was aangenomen op de opleiding en kreeg het lesrooster binnen. Vier ochtenden in de week zou hij de dag beginnen met een balletles. Niets was minder waar! De eerste lesdag stond David daar dan met zijn dancebelt extra strak, klaar voor een nieuw hoofdstuk, eindelijk zou hij mensen van zijn soort ontmoeten. Terwijl hij met pronte borst klaar stond aan de barre kwamen zijn klasgenoten binnengedruppeld. Een lange slanke jongen. ‘Volgens mij is hij Turks’ dacht David. Maar hij kon het nog niet zo goed zien omdat het gezicht van de slanke jongen verscholen zat achter iets te dikke brilglazen. De volgende jongen was een wat kleinere vollere jongen, hij stelde zich voor en deed een breakdance move. ‘Je staat in de verkeerde les’ dacht David, maar hij zei maar niks. Een andere klasgenoot bleek Engels te spreken, maar hij kon ook Nederlands zou David later achter komen. De docent kwam binnen en de deur ging dicht. David zijn eerste balletles zou eindelijk gaan beginnen. O, nee er kwam nog één laatste jongen met zijn mobiel in zijn hand binnen gehuppeld. Hij excuseerde zich dat hij te laat was en dat het nooit meer zou gebeuren. ‘Gelukkig’ dacht David. Hij keek naar zijn nieuwe korpknapen en voelde zich zeker van zijn zaak. Hij had heel wat geoefend, en zij zo te zien niet.

Maar toen werd zijn nachtmerrie werkelijkheid, de les begon en elke minuut werd het steeds duidelijker dat hij niet de danser was die hij dacht dat ie was. Het leek wel een soort stretchkamp, zijn hamstrings waren zo kort als een afgebrande lucifer, van touren had hij nog nooit gehoord en blijkbaar had hij een enorme sikkel in zijn voet. Zijn point was 90 graden en spotten kon hij blijkbaar toch beter met een geweer. In zijn kamertje in Utrecht voelde hij zijn bruisende dansers hart langzaam weer bubbels verliezen. Dit keer was het anders, dit keer kon hij zichzelf wel de moed inspreken om door te gaan, zijn wilskracht was sterker dan ooit. Drie jaar lang stond David vier ochtenden per week in de Balletles, er waren tijden dat hij op de achtergrond maar een beetje mee huppelde in de hoop dat de docent het niet zou merken. Om dit te voorkomen nam hij er extra bewegingslessen bij zoals; jazz-dance, beweging en theater compositie, corekinetics, hiphop en ga zo maar door. Nu, zes jaar later staat David door het hele land te shinen. Je zal het niet geloven maar hij was zelfs ‘de danser’ in Soldaat van Oranje. Ook heeft hij zijn lichaam mogen verkopen aan de Full Monty. Het zal je misschien ook niet ontgaan zijn maar hij geeft zelfs les. Zangles, nee nee, geen balletles want David is nooit de Billy Elliot van de lage landen geworden.

Tessa Wowor

This Post Has One Comment

  1. Ik kan niet meer

Leave a Reply

Close Menu