#15 En de winnaar is… Of was hij het?
Tessa Wowor

#15 En de winnaar is… Of was hij het?

Het is alweer een poosje geleden dat ik een evenement heb mogen presenteren. Alle evenementen die ik tot nu toe heb gepresenteerd waren in en om Amsterdam. Sport Fysiek vroeg mij speakerlady te zijn voor hun eerste echte kickboksgala in de Drechtsteden. Laten we dat uitstapje maar eens nemen. Nietsvermoedend en voor het eerst op een kickboksgala kwam ik aan in mijn broekpak met ‘gala decolleté’ en mijn haren in de krul. ‘Wat zoekt deze Amsterdammer hier?’ zeiden de blikken in voorbijgang.



Een uur voor aanvang was de bond al druk met de matchmaking (wie vecht tegen wie) en werden de meiden en jongens gewogen en geregistreerd voor de wedstrijd. Een lichte wolk van spanning hing boven de kantine van zalencentrum de Spil. Niet alleen bij de strijders die de ring in moesten. Nee, om de coaches, trainers, clubgenoten, vaders, moeders en support hing ook zeker een gezonde spanning. Mijn laatste presentatieklussen waren Miss en Pageant gelegenheden (dat verklaard ook mijn gala decolleté die ik overigens snel heb bedekt). Ik kan je vertellen de spanning die hier hing niet te vergelijken was.  



Ook al zat het publiek ook vol met moeders, vriendinnen en andere vrouwen voor support. De mannelijke energie overheerste en was te voelen door alles heen. Waar ik normaal op mijn hakken via de coulisse sierlijk ten tonele kon strijken, moest ik nu op een charmante manier, en plein public de ring in klimmen. Gelukkig had ik een outfit mét kruis aan. Het plan was dat ik alle 27 prijsuitreikingen de ring in kruipen/vallen/struikelen/klimmen maar gelukkig wilde de ringrechter die elegante taak wel van mij overnemen.



Naast mij zat de belangrijke W.F.C.A (World Full Contact Association) technical director Rick Cocu en als totale kickboks noob werd ik daar best een beetje nerveus van. Gelukkig was deze grote stoere man zo lief om heel veel kennis met mij te delen en mij door het evenement te begeleiden. Ik heb bijvoorbeeld geleerd dat het niet slim is om een verkeerde winnaar uitslag te geven. Ik voelde mij net Steve Harvey op de Miss Universe Finale in 2015. Bij het noemen van de verkeerde naam steeg er in de gymzaal een enorme deci-bel op gevuld met het geluid van ongeveer 200 mannenstemmen. Het was een mix van oer geluiden met verschillende interpretaties. Van ‘’Serieus!? Echtwaar!? Super nice joepie’’ tot ‘’No way bitch ik maak je kapot’’. Na herstel van mijn brainfart was de vrede weer wedergekeerd.


Met open mond heb ik de passie en woorden van de trainers en coaches die langs de zijlijn bewonderd. Het enorme meeleven en meebrullen met en tegen hun vechters is onbeschrijfelijk mooi. Soms leek het wel een battle tussen de coaches, van wie het hardste kon schreeuwen. Zoveel energie dat zelfs ík de motivatie in mijn lichaam voelde opborrelen, het zelfvertrouwen en doorzettingsvermogen om Badr misschien zelfs wel aan te kunnen. De mooiste aanmoedigingsspreuk die ik heb mogen horen was. ‘’Pak hem aan, hij is voor Ajax!’’ Deze dag kende veel sportiviteit en vechtlust. Ik kon zelfs lachen om de zweetdruppels die ik met mijn gezicht wist te vangen aan de zijlijn. Nou, dat zegt wat!

Leave a Reply

Close Menu